دليل اين مدعى نيز روايت معروف در مورد آن سه نفرى است كه در غار محبوس شدند ؛ يكى از آنها به‌وسيله برّ والدين به خداوند توسل جست ، ديگرى با دورى از فحشا و زشتى - در حالى كه شرايط آن فراهم شده بود - و سومى از طريق حفظ امانت و اداى كامل اموال مودّعه به خداوند توسل پيدا كردند و خداوند آنها را از گرفتارى نجات داد . اين نوع از توسل را ابن‌تيميه به تفصيل بيان نموده و ادلهء آن را در كتاب‌هايش خصوصاً در « قاعدة جليلة في التوسل والوسيلة » ذكر نموده است . مسألهء مورد اختلاف در توسّل مورد اختلاف بين مسلمانان آن است كه توسل‌جوينده به‌وسيله‌اى غير از عمل خويش متوسل به خدا شود ؛ مانند توسل به افراد و اشخاص مثل اين‌كه بگويد : خدايا ! من به‌وسيلهء پيامبرت به تو متوسل مىشوم يا به‌وسيلهء ابوبكر يا عمر بن خطاب يا عثمان يا على به تو توسل مىجويم كه چنين امرى را برخى ممنوع دانسته‌اند . ما معتقديم كه اين اختلاف شكلى است و جوهرى نمىباشد ؛ چراكه توسل به شخص و ذات درواقع به عمل انسان برمىگردد كه جواز آن نيز مورد اتفاق همهء مسلمانان است و اگر كسانى كه با سرسختى ممانعت مىكنند با ديدهء بصيرت در اين امر بنگرند مسأله برايشان روشن مىشود و